در ذهن

نمی دانم تلخ تر از این هم پیدا می شود که

بعد از اینکه به میانه های عمرت برسی بفهمی

حقایقی که عمری با انها زندگی کردی و رشد پیدا کردی

واقعیت نداشتند

                     افسانه و قصه بودند بعضی هاشون

         خیالات و تصورات گنگ فرد یا عده ای بودند

                  هرچه که بودند دروغ بودند دروغ  دروغ دروغ

و             تو         عمری        فریب      خوردی!

یازده دوازه سال پیش

یک گردهمایی, جمع دوستان , حرفهای مختلف

صحبت از رفتن شد و اینکه تا ١٠ سال دیگه رفته ام و اگر نرفتم اسمم را عوض کنید

چرا باید می رفتم ؟ چرا احساس می کردم که باید برم ؟ کجا قرار بود برم ؟

مگر چه چیز نبود که حس پریدن را قوت می بخشید ؟

...

روزیکه پرواز کردم این خاطره در ذهنم نبود

خوشحال از پریدن و غمگین از ترک آشیانه و گیج از فضای مبهم در پیش

خوشحالی برای اینکه در رویاهایم روزی را می دیدم که بازمیگردم و در خاک خودم و خانه خودم آرام میگیرم

غمگین برای اینکه محروم از دیدار شهر و دوستان هستم و گیج

از فضایی که ناشناخته بود و نقشه ای برایش نداشتی

گرد غربت بر بالهایم نشست

غربتی که با تمام زرق و برقش ارزشش در برابر خاک کشورم ناچیز بود

و یک چرا؟ ی بزرگ به سوالهای کمرنگ شده اضافه شد

...

چند وقتی است که

حس می کنم میله های اهنی و سرد و عمودی که مرزهای زیادی را پوشانده

بر مرزهای ذهنم  کوبیده شده

یعنی ذهن و اندیشه هم در حصاری اهنی محصور می شود ؟!

یعنی رویای پرواز هم می میرد؟!

کاندیدا            مناظره                 انتخاب               تعیین سرنوشت          رئیس جمهور                    برنده                   بازنده          اهانت کننده       چپاولگر                           دروغگو               صادق   شفاف کننده      مدیر          برنامه                          کارشناس ارشد                  اصلاح طلب         میانه رو    اصولگرا

                                                      اخلاق گرا ؟؟

منجی

دستگاه پخش موسقی را روشن می کنم

"وقتی رسید , وقتی رسید که می دید چون تو تن و خون تو رگها می ماسید "

صدای موسیقی را تا آخر زیاد می کنم

دل تنگم دل تنگم دل تنگ

از این بیداد

صدای خاموش داد می زند خدا خیلی بزرگ است

کوته فکرانه با خودم می گویم چقدر بزرگ؟!

لبخندی بر چهره ام نقش می بندد

...

جواب را خوب می دانم

انگشتانم دستم بمانند انگشتان پایم یخ زده

شنیده ام موقع مرگ جان از پا شروع می کند به خارج شدن !!!!

نکند وقت رفتنم رسیده است؟!

به خیال خود هنوز جوونم و صد آرزو در دل

اما دریغ اگر این سردی نشان پرواز جانم باشد

مرگ چقدر نزدیک است...

پشت این پنجره ها دل میگیره

غم و غصه دل و تو می دونی

زمانه غریبیست

و بهتره گفت زمانه کثیفیست

دوز و کلک جای شپش و کک

که قدیما از سر و کول مردم بالا می رفتند رو گرفتند

کسی ، کسی رو نمیبینه

یا شایدم میبینه ولی دلش میخواد که نبینه

دیدنمون هم فرق کرده مثل قدیما نیست

خسته ام

کوله بار هجویات بر دوش  ذهنم سنگینی می کنه

کی این خورجین که ریسمانش بر گلویم فشار می آورد و حس خفقان آن با افزوده شدن هجویات هر روزه به خورجین بیشتر و بیشتر می شود!!!

از دوشم بر زمین می افتد تا آزادانه به سوی فضای بیکران بال بگشایم ،

 نمی دانم !!